Geboortefotografie – mijn verhaal

Deze serie blogs over geboortefotografie schrijf ik om mijn weg in de geboortefotografie vast te leggen, meningen, ideeën en respect te delen en een soort van plekje te creëren waar je het over geboorte kan hebben. Nu vind ik het dan ook tijd worden dat ik mijn verhaal vertel, ook al vind ik dat net als ieder ander toch heel spannend.

Ik herinner mij niet veel van de geboortes van mijn kinderen, en de herinneringen die ik heb vervagen helaas ook nog eens met de tijd. Ik heb foto’s laten maken om de zwangerschappen vast te leggen en enorm veel foto’s van de eerste jaren van onze kindjes. Maar het is nooit in mij opgekomen om een geboortefotograaf in te huren. Mocht ik het al hebben kunnen bedenken dan was die mogelijkheid er zelfs niet eens. Toen mijn kinderen geboren werden was er nog geen geboortefotograaf in Nederland, de eerste begon pas in 2011.
Ik doe het met wat foto’s die de verpleging heeft gemaakt en die paar donkere, bewogen en slechte foto’s koester ik. Het helpt mij en mijn kinderen herinneren, het geeft iets van beeld aan de geboortes van mijn kinderen. Ik kan naar aanleiding van de foto’s nog iets vertellen over hun geboorte, maar helaas ook heel veel niet.

Geen enkele bevalling is het zelfde en wat kan het verschillen, zelfs als je kindjes op dezelfde manier worden geboren. Mijn beide kinderen zijn middels een (niet geplande) keizersnede gehaald, maar zo verschillend. Voor mijn zoontje werd ik met spoed opgenomen met een veel te hoge bloeddruk, ik had nooit gedacht dat ik de volgende ochtend zou worden ingeleid en voor het eerst moeder zou worden (een soort van ontkenningsfase denk ik). De volgende ochtend kreeg ik weeën opwekkers en weet nog dat ik dacht ’als dit het is dan is het een eitje’. Had ik dat maar nooit gedacht vanaf dat moment belande ik in een achtbaan, weeën storm, rug en been weeën, pijn medicatie die niet werkte, een ruggenprik die niet werkte en tot de maximum dosis werd opgehoogd, het hielp allemaal niks tegen de pijn. Na een hele lange dag en avond ellende viel de hartslag van mijn ongeboren kindje weg, werd er bloed bij hem afgenomen en kreeg ik koorts. Kortom het ging mis, een spoedkeizersnede was het gevolg. Het enige dat ik nog weet is dat ik lag te klappertanden op de operatietafel, dat ik mijn man zag huilen toen ons zoontje werd geboren en dat ik hem heel even heb gezien. Mijn zoontje en man gingen met de arts naar de kinder ic waar hij allerlei medicatie kreeg en ik werd naar de ic gebracht om bij te komen van de operatie. Dat wilde ik helemaal niet, ik wilde naar mijn kind! Helaas mag dat pas als je je tenen kunt bewegen, je wilt niet weten hoe hard ik daar mijn best voor heb gedaan. Mijn mannetje is om 23.20 uur geboren maar ik heb hem pas na 01.00 uur vast kunnen houden. Hij lag toen aan allerlei apparatuur en ik mocht de eerste paar dagen maar 1x per 4 uur naar hem toe, we lagen zelfs op verschillende verdiepingen. Wat een ellende vond ik dit (en nog steeds), ben je net moeder geworden en mag je maar om de 4 uur een half uurtje naar je kind. Ik ben zo blij dat de ziekenhuizen hier tegenwoordig zo anders mee omgaan en juist het moeder kind contact stimuleren.

Mijn tweede bevalling ging helaas niet veel beter maar nu greep het ziekenhuis eerder in. Onze dochter is ook met een keizersnede geboren, maar nu gelukkig zonder complicaties. Wat was ik blij dat mijn meisje na de keizersnede samen met mij op de uitslaapkamer lag en daarna gewoon mee mocht naar mijn kamer, geen afstand, niet uren wachten, geen frustratie. Hoe verschillend kan het zijn.

Van de momenten dat mijn zoon na de bevalling niet bij mij was zijn er maar een paar foto’s, terwijl er van onze dochter tijdens de keizersnede meerdere foto’s zijn gemaakt. Ik mis echt de foto’s van hun eerste begin, het moment dat ze geboren werden en zoveel geluk in ons leven brachten. De momenten van papa en zijn kindjes, de bevalling zelf, de weeën periode, goede foto’s van de eerste keer dat ik mijn kindjes zag, de verwondering, de ontlading en zoveel meer. Ik weet dat mijn man mij met een rietje af en toe water gaf, maar verder heb ik geen idee. De dag na de geboorte van mijn zoontje stond er verplegend personeel aan mijn bed die ik niet herkende, terwijl die de dag van de bevalling heel veel voor mij hadden gedaan. Het is zo jammer om dit beeld niet compleet te hebben.
Ik ben de mensen die de foto’s hebben genomen van de geboorte van mijn kinderen enorm dankbaar, maar had het graag anders gezien. Een wazige foto, een foto van de achterkant waar je mijn eerste blik op mijn meisje niet kunt zien, je wenst het zo anders. En hoe schokkend is het om tot de ontdekking te komen dat je van beide bevallingen krap 30 foto’s hebt… Onder aan dit blog vind je de foto’s die er van mijn bevallingen zijn gemaakt. De foto’s die waardevol zijn maar zoveel beter en mooier het meest bijzondere moment van mijn leven vast hadden kunnen leggen.

Ik heb ontdekt dat ik dit soort momenten graag goed en mooi vast leg voor de ouders en dat ik graag op kom voor dat wat mij aan het hart gaat en dat is juist deze meest bijzondere gebeurtenis zo puur mogelijk vast leggen zodat je dit kunt koesteren als ouders en als kind.

De liefde die vorig jaar begonnen is voor de geboortefotografie groeit en wordt gekoesterd. Dit heeft mij veel over mezelf geleerd, wat echt belangrijk is in het leven, waar wij als samenleving blij mee mogen zijn en het belangrijkste dat door mijn hart te volgen ik iets heel waardevols aan anderen kan geven, en daar zelf ook in mag groeien.

Ik vind het belangrijk dat we de waarde van geboortefotografie inzien, dat we er voor open staan en het respecteren. Wat zou het fijn zijn als we met geboortefotografie de bevalling geaccepteerd kunnen maken zodat we de kracht en de intimiteit ervan kunnen delen. Een baby geboren zien worden brengt je in een wereld waarin je je verliest, zo intens en prachtig om te zien.

Een geboorte is zoveel, prachtig, puur, emotioneel, een gekoesterd moment, het mooiste moment van je leven… waarom zou je niet iemand inhuren om het mooiste moment van je leven te fotograferen?

 

Ik en ieder ander die je op mijn geboortefotografie blogs tegen komt of zult komen, geven hun ziel hier bloot dus wees lief en respectvol in je reactie